Narracyjno-Konstrukcyjna Terapia Symboliczna Dziecka (Narrative- -Constructive Symbolic Therapy for Children: NCST-C) z wykorzystaniem klocków konstrukcyjnych typu LEGO® to model dyrektywnej, strukturalnej pracy terapeutycznej z dzieckiem. Praca terapeutyczna na tym modelu ukierunkowana jest na osiągnięcie zmiany w przekonaniach, emocjach lub/i zachowaniu dziecka. Zmianę tę osiągamy przez przebudowę symbolicznej reprezentacji tychże oraz internalizację nowej narracji o symbolu, którego konstrukcja uległa przebudowie.
Dział: Współpraca interdyscyplinarna
Rozwój komunikacji stanowi jeden z kluczowych wymiarów wczesnego rozwoju dziecka, determinując sposób, w jaki nawiązuje ono relacje społeczne, reguluje własne stany emocjonalne oraz konstruuje znaczenia w interakcji z otoczeniem. Zanim pojawi się mowa werbalna, dziecko posługuje się bogatym repertuarem sygnałów niewerbalnych, które pełnią funkcję podstawowego narzędzia porozumiewania się. Etap ten, określany mianem komunikacji przedwerbalnej, obejmuje zarówno zachowania spontaniczne, jak i coraz bardziej intencjonalne akty komunikacyjne, stanowiące fundament dalszego rozwoju języka.
Zaburzenia psychiczne dotyczą dziś około 10% dzieci i młodzieży na świecie, a w Polsce problem ten obejmuje co najmniej 630 tys. osób poniżej 18. r.ż. Skala potrzeb dramatycznie przewyższa dostępne zasoby – liczba psychiatrów dziecięcych pozostaje kilkukrotnie niższa, niż rekomendują standardy międzynarodowe, a oddziały stacjonarne są chronicznie przeciążone.
Jak rozpoznać, które zachowania nastolatka są naprawdę alarmujące, a które mieszczą się jeszcze w normie? Kiedy wystarczy konsultacja ze specjalistą, a kiedy potrzebna jest już terapia w ośrodku? To decyzja, która boli, bo dotyka najgłębszych lęków o bezpieczeństwo i przyszłość własnego dziecka. Rodzic często czuje bezradność, zagubienie i strach, a jednocześnie ogromną odpowiedzialność, bo każda decyzja wydaje się zbyt ostra albo niewystarczająca.
Nowoczesność w wielu wymiarach wpływa na nowe trendy. Niestety, często dochodzi do sytuacji, które nie są związane z tym, aby wspierać dobrostan młodych ludzi, a wręcz przeciwnie.
Choć termin „trauma cyfrowa” (digital trauma) nie figuruje obecnie w klasyfikacjach diagnostycznych DSM-5 ani ICD-10 i ICD-11, w niniejszym artykule jest stosowany jako pojęcie opisowe – służące do ujęcia reakcji pourazowych u dzieci i młodzieży narażonych na przemoc i szkodliwe treści w środowisku cyfrowym.
Problemy ze zdrowiem psychicznym u dzieci i młodzieży są złożone i wieloaspektowe. Często są one kształtowane przez połączenie czynników rozwojowych, emocjonalnych, społecznych, edukacyjnych i środowiskowych. Aby skutecznie sprostać tym wyzwaniom, niezbędna jest interdyscyplinarna współpraca między specjalistami – nie tylko psychologami, psychoterapeutami, psychiatrami, pediatrami, pedagogami, logopedami, pracownikami socjalnymi, fizjoterapeutami, ale również muzykami, inżynierami biomedycznymi i programistami.
