Zaburzenia psychiczne dotyczą dziś około 10% dzieci i młodzieży na świecie, a w Polsce problem ten obejmuje co najmniej 630 tys. osób poniżej 18. r.ż. Skala potrzeb dramatycznie przewyższa dostępne zasoby – liczba psychiatrów dziecięcych pozostaje kilkukrotnie niższa, niż rekomendują standardy międzynarodowe, a oddziały stacjonarne są chronicznie przeciążone.
Autor: Daria Cerazy
Zaburzenia związane z używaniem substancji psychoaktywnych oraz uzależnienia behawioralne stanowią istotny i rosnący problem w populacji dzieci i młodzieży. Współczesna klasyfikacja psychiatryczna i medyczna odeszła od terminu „uzależnienie od narkotyków” na rzecz bardziej neutralnego określenia „zaburzenie używania substancji” (ZUS) (APA, 2022).
W Polsce aż 79% dzieci i nastolatków przynajmniej raz doświadczyło przemocy. Najczęstsze formy to krzywdzenie ze strony bliskich dorosłych i zaniedbanie emocjonalne (FDDS, 2023). Wczesna przemoc i deprywacja uderzają w system przywiązania, osłabiając zdolność szukania ukojenia u stałego opiekuna i regulacji pobudzenia, co może prowadzić do rozwinięcia reaktywnego zaburzenia więzi, które – ze względu na swoją specyfikę – często nie zostaje odpowiednio diagnozowane.