Jak rozpoznać, które zachowania nastolatka są naprawdę alarmujące, a które mieszczą się jeszcze w normie? Kiedy wystarczy konsultacja ze specjalistą, a kiedy potrzebna jest już terapia w ośrodku? To decyzja, która boli, bo dotyka najgłębszych lęków o bezpieczeństwo i przyszłość własnego dziecka. Rodzic często czuje bezradność, zagubienie i strach, a jednocześnie ogromną odpowiedzialność, bo każda decyzja wydaje się zbyt ostra albo niewystarczająca.
Autor: Arkadiusz Tyrała
Dla wielu osób walka z alkoholem lub innymi substancjami psychoaktywnymi jest jedną z najtrudniejszych życiowych dróg (Collins, 2019). Przez lata słyszano często, że istnieje tylko jedno rozwiązanie: całkowita abstynencja (Heather, 2010). Dla niektórych to działa i ratuje życie. Dla innych jednak ta perspektywa bywa zbyt trudna, zbyt odległa albo wręcz zniechęcająca i sprawia, że w ogóle nie sięgają po pomoc (O’Leary, 2024). Coraz częściej pojawia się więc pytanie: Czy naprawdę jedyną drogą do poprawy zdrowia i jakości życia jest całkowite zerwanie z substancją? A może istnieją inne, bardziej elastyczne formy wsparcia, które spotykają człowieka tam, gdzie on aktualnie jest – bez oceniania i bez stawiania wszystkiego na „albo-albo”? (WHO, 2021).
Praca z dziećmi i młodzieżą w obszarze zachowań ryzykownych należy dziś do jednych z największych wyzwań dla specjalistów: psychologów, pedagogów, terapeutów, wychowawców, ale także dla rodziców (Steinberg, 2014). Współczesny nastolatek funkcjonuje w świecie pełnym bodźców, presji, porównań i sprzecznych oczekiwań (Twenge, 2017). Z jednej strony wymaga się od niego odpowiedzialności, samokontroli i dojrzałych decyzji, z drugiej – jego układ nerwowy i kompetencje emocjonalne są wciąż w trakcie intensywnego rozwoju (Casey, Jones, Hare, 2008).