Lęk towarzyszy człowiekowi od urodzenia, sygnalizując potencjalne zagrożenia. Na różnych etapach życia jego przyczyny mogą się zmieniać. Problem pojawia się, gdy lęk utrzymuje się mimo braku realnego zagrożenia, tracąc swoją ostrzegawczą i adaptacyjną rolę oraz jest podtrzymywany przez system rodzinny.
Dział: Terapia rodzinna
Adopcja to wyjątkowa forma budowania rodziny, która może być źródłem radości i satysfakcji, ale jednocześnie stanowi duże wyzwanie. Dzieci adoptowane mają za sobą trudne doświadczenia, takie jak opuszczenie przez rodziców biologicznych, przemoc różnego rodzaju, zaniedbanie, co w konsekwencji powoduje przejście do rodziny zastępczej lub pobyt w instytucjach opiekuńczych. Te doświadczenia wpływają na ich zdolność do nawiązywania i utrzymywania relacji z innymi (Brennan i wsp., 2019; Bowlby, 1988).
Mentalizujemy, kiedy podejmujemy świadomą refleksję na temat stanów umysłu (własnego lub innych osób), kiedy zastanawiamy się nad myślami i uczuciami.
Dzieci i nastolatki działają w ramach złożonego systemu społecznego łączącego istotne wpływy rodziny, opiekunów, przyjaciół i szkoły. Ważne, by uznać ich istnienie i zaangażować je w terapię (Stallard, 2021). Rodzina to najważniejsze środowisko dziecka. Na każdym etapie jego życia szczególną rolę odgrywają rodzice. Dlatego wydaje się niemożliwe prowadzenie takiej terapii bez udziału rodziców czy opiekunów.
Kryzys zdrowia psychicznego wśród młodzieży w Polsce jest faktem, o którym mówimy głośno od kilku lat. Według statystyk Komendy Głównej Policji każdego dnia w Polsce minimum sześciu nastolatków podejmuje próbę samobójczą. Musimy jednak pamiętać, że liczba ta jest z pewnością niedoszacowana, gdyż obejmuje tylko próby, do których wezwani zostali funkcjonariusze policji.