Interwencja kryzysowa nie jest terapią. Jest pierwszą pomocą psychologiczną, która poprzedza terapię lub coaching. Jest ograniczona w czasie, a jej celem jest przywrócenie osobie równowagi emocjonalnej sprzed kryzysu. Interwencja kryzysowa polega na kontakcie terapeutycznym, skupionym na problemie powodującym kryzys. W tym procesie dochodzi do zmierzenia się osoby z kryzysem. Tego typu pomoc jest wskazana w sytuacjach, w których możliwości osoby wykraczają poza jej zdolności do poradzenia sobie z problemem samodzielnie oraz powodują poważne zakłócenia w codziennym życiu.
Dział: Metody terapii
Adolescencja to okres intensywnych przemian neurobiologicznych i psychospołecznych. Zwiększona aktywność układu dopaminowego sprzyja poszukiwaniu nowości i zachowań ryzykownych, przy jednoczesnym niedojrzałym systemie kontroli poznawczej. Taka konfiguracja rozwojowa sprawia, że nastolatki są szczególnie podatne na eksperymentowanie z substancjami psychoaktywnymi i rozwój uzależnień, których konsekwencje mogą mieć długotrwały wpływ na funkcjonowanie mózgu i zdrowie psychiczne.
Wizerunek ciała kształtuje się stopniowo i zależy zarówno od czynników indywidualnych, jak i społecznych. Do tych pierwszych zalicza się m.in. zmiany fizjologiczne towarzyszące kolejnym etapom rozwoju, np. okresowi dojrzewania, a także osobiste przekonania i odczucia związane z masą ciała. Czynniki społeczne to z kolei wpływy kulturowe, takie jak promowane przez media kanony urody oraz relacje międzyludzkie – opinie otoczenia, zwłaszcza rodziców i rówieśników, doświadczenia seksualne, zarówno pozytywne, jak i związane z przemocą.
Żywienie małych dzieci coraz częściej przysparza rodzicom zmartwień i generuje poczucie bezradności i bezsilności. U małych dzieci (w wieku 0–6 lat) obserwuje się różne trudności i problemy związane z odżywianiem i karmieniem. O zaburzeniach odżywiania okresu niemowlęcego i/lub wczesnego dzieciństwa mówimy, jeśli trudności te są związane z czynnikami psychologicznymi.
Dziecko doświadcza dysregulacji emocjonalnej, a może ma postawioną diagnozę zaburzeń osobowości typu borderline2 lub doświadczyło silnego kryzysu emocjonalnego. Rodzic, zgłaszając się po pomoc, zmaga się z jego cierpieniem, niską samooceną, impulsywnymi i ryzykownymi zachowaniami, zmiennością nastrojów, drażliwością, trudnościami w relacjach i codziennym funkcjonowaniu.
Według szacunków, problem jadłowstrętu psychicznego dotyka około 1–2% dziewcząt i kobiet. Rozpowszechnienie różnych form zaburzeń odżywiania jest trudne do ustalenia, ale waha się w granicach 8–40%
(Żechowski, 2013). Anoreksja należy do chorób o podłożu psychicznym z jednym z największych wskaźników śmiertelności (ok. 5–10%). W wielu przypadkach wymaga hospitalizacji pacjenta w ośrodku całodobowym, nie dziwi zatem fakt poszukiwania skutecznych metod konceptualizacji i leczenia tej choroby.
Trening Kontroli Złości (TKZ) to ustrukturyzowany program terapeutyczny, którego celem jest nauka skutecznego radzenia sobie ze złością i trudnymi emocjami.
Jakie określenia, zachowania, obrazy przychodzą nam do głowy, kiedy myślimy o uważnym, młodym człowieku? Uważne dzieci, czyli jakie? Spokojne, cierpliwe, zawsze skupione na tym, co ważne, uprzejme, współczujące, ciche? Jak wyglądają pierwsze zajęcia uważności z dziećmi i młodzieżą? Ciekawość miesza się z potrzebą sprawdzenia i akcentowania granic.
Terapia akceptacji i zaangażowania (acceptance & commitment Therapy, ACT) proponuje funkcjonalne i transdiagnostyczne podejście do procesu terapeutycznego. Oznacza to, że silnie skupia się na zrozumieniu funkcji danych zachowań i stara się je rozumieć w szerokim kontekście. Nie zakłada, że dane zachowanie jest „nieprawidłowe” lub „prawidłowe”. Uznaje, że to samo zachowanie może być pożądane lub nie w zależności od kontekstu sytuacyjnego i przeszłych doświadczeń.
Dynamika zmian związanych z dostępnymi na rynku substancjami psychoaktywnymi jest niezwykle duża. Wydaje się, że nasza wiedza, czy to w kontekście rodzajów, składu tych substancji, efektów po zażyciu, czy powodów ich przyjmowania, cały czas musi być uaktualniana.
Zawarte w klasyfikacjach diagnostycznych akty autoagresywne dotyczą przede wszystkim przemocy fizycznej skierowanej na samego/samą siebie. Tak rozumiane samouszkodzenia mają często swój początek między 13. a 15. rokiem życia, a ich częstotliwość u młodzieży jest ok. 2–5 razy większa niż u osób dorosłych (Baiden, Stewart i Fallon, 2018; Makowska i Gmitrowicz, 2018; Radziwiłłowicz, 2020; Walsh, 2014). Do niedawna traktowane jako objaw innych zaburzeń, samouszkodzenia coraz częściej traktowane są przez badaczy i klinicystów jako odrębny fenomen.