Rodzicielstwo to ogromne wyzwanie i każdy rodzic z pewnością zgodzi się z tym stwierdzeniem. Żadne dziecko nie rodzi się z instrukcją obsługi, a dobre rady powtarzane wokół często stają się tylko powodem frustracji i poczucia braku sprawczości. Rodzicielstwo staje się znacznie większym wyzwaniem, kiedy rodzice są neuroatypowi.
Autor: Anna Maria Kozielska-Folwaczny
Diagnoza to przełom. To nie koniec, tylko początek. Punkt zwrotny, a nie finał historii. I chociaż jest momentem bardzo wymagającym, to także niezbędnym dla zrozumienia i dalszego działania. Niezależnie od tego, czy diagnoza spektrum autyzmu i ADHD dotyczy naszego dziecka czy nas samych, jest to moment, w którym zmienia się wszystko. Początek jest trudny – wiąże się z silnymi, często bardzo skrajnymi emocjami. W większości przypadków powiązana jest z żałobą, którą rodzic musi przeżyć. Jednak najczęściej – pomimo smutku, ogromnego lęku i wielu niewiadomych – zostają podjęte działania, które nie tylko pomogą zrozumieć małego człowieka i jego potrzeby, ale także nauczą dziecko i rodziców odnaleźć się w nowej rzeczywistości.
„Grzeczne dziewczynki nikomu nie przeszkadzają, nikt ich nie zauważa. Musiałam poradzić sobie sama” – to słowa Ewy Furgał z jej książki Dziewczyna w spektrum. Zdanie to doskonale opisuje funkcjonowanie dziewczynek i kobiet w spektrum autyzmu, które na co dzień za wszelką cenę próbują dostosować się do otaczającego świata, norm i zasad, które w nim panują, a także do wymagań społecznych. Maskowanie, bo o nim mowa, jest codziennością dziewcząt w spektrum autyzmu. Pozwala im przetrwać i stwarza pozorne poczucie przynależności, jednak często powoduje znacznie głębsze trudności.
Strata jest nieodłącznym elementem naszego życia. Tracimy mniej lub bardziej wartościowe rzeczy materialne. Tracimy stabilizację i poczucie bezpieczeństwa. Tracimy relacje. Tracimy także ludzi. I choć każda z utraconych rzeczy czy spraw może przynieść wiele negatywnych konsekwencji i wzbudzać w nas trudne do przeżycia emocje, to strata związana z utratą bliskiej osoby jest jednym z najtrudniejszych doświadczeń, z jakim przychodzi się nam w życiu zmierzyć.
ADHD – zespół nadpobudliwości psychoruchowej to zaburzenie neurorozwojowe, które coraz częściej diagnozowane jest zarówno u dzieci, jak i dorosłych. Pomimo stale rosnącej świadomości i wiedzy na temat symptomów, dzieci z ADHD wciąż określane są jako „niegrzeczne”, „niedostosowane” czy też „niewychowane”. I choć nazywane jest zaburzeniem, należy pamiętać, że mózg osoby z ADHD działa po prostu inaczej.