„Nie chcę czuć lęku”. „Zabierz go!”. „Czy możemy podczas terapii go wyłączyć? Zapomnieć?”. To tylko niektóre ze stwierdzeń, jakie pojawiają się podczas pierwszych spotkań terapeutycznych dzieci i ich bliskich, zmagających się z diagnozą zaburzeń lękowych. Nie można jednak „wyłączyć” lęku – jest on motywatorem do rozwoju, pobudza podjęcie zachowań w kierunku zmiany, ale może być także destrukcyjny i obezwładniający. To drugie oblicze lęku prowadzi do kształtowania się zaburzeń lękowych, z którymi zmaga się coraz więcej najmłodszych Polaków.
Dział: Diagnoza
Zaburzenia adaptacyjne rozumiane są jako reakcja pojawiająca się na trudne wydarzenia, zmiany behawioralne lub emocjonalne będące przyczynkiem do pojawienia się trudności w funkcjonowaniu w sferze rodzinnej, społecznej, edukacyjnej, osobistej lub zawodowej. Rodzaj lub nasilenie objawów nie musi przyjmować charakteru skrajnie przerażającego lub zagrażającego. Innymi słowy, to nieprzystosowawcza odpowiedź na charakterystyczny stresor psychospołeczny.
Efektywność udzielanej pomocy w dużej mierze zależy od poprawnego rozpoznania, czyli trafnej diagnozy, a ta może zostać przeprowadzona przy użyciu dobrze dobranych i umiejętnie wykorzystywanych, wysokiej jakości narzędzi diagnostycznych. W ostatnim czasie w obszarze diagnozy psychologicznej młodzieży mamy do dyspozycji różnorodne narzędzia diagnostyczne. Liczba dostępnych metod diagnostycznych intensywnie się zwiększa.