W ostatnich dwóch dekadach obserwujemy istotne przesunięcie w rozumieniu współwystępowania zaburzeń neurorozwojowych i zaburzeń odżywiania. To, co jeszcze niedawno traktowano jako przypadkową koincydencję diagnostyczną, obecnie coraz wyraźniej jawi się jako zjawisko systemowe, oparte na wspólnych mechanizmach neuropsychologicznych, regulacyjnych i sensorycznych. ADHD oraz zaburzenia ze spektrum autyzmu (ASD) nie stanowią jedynie tła klinicznego dla trudności żywieniowych. Okazuje się, że w wielu przypadkach są ich strukturalnym podłożem.
Autor: dr Magdalena Zubiel
W gabinetach psychologów i psychoterapeutów coraz częściej pojawiają się nastolatki, których codzienne funkcjonowanie w znacznym stopniu zdominowane jest przez środowisko cyfrowe. Deklarują, że „tylko scrollują”, „tylko grają” lub „tylko sprawdzają coś na TikToku”, natomiast coraz rzadziej odrabiają lekcje, uczestniczą w zajęciach dodatkowych, utrzymują regularne treningi czy podejmują spontaniczne kontakty z rówieśnikami w świecie offline. Jak działa mózg nastolatka „podłączonego do sieci”?
Zaburzenia odżywiania, takie jak anorexia nervosa i bulimia nervosa, należą do najbardziej poważnych i złożonych zaburzeń psychicznych, charakteryzujących się wysokim poziomem trudności zarówno w zakresie diagnostyki, jak i skutecznego leczenia. Są to zaburzenia przewlekłe, często nawracające, prowadzące do znacznego pogorszenia funkcjonowania psychospołecznego i fizycznego pacjenta.